„Wszystko dokonuje się poprzez pośredników i sekretarzy” – opisywał – „mamy (tzn. katolicy) nieprzyjaciół pośród wysoko postawionych osób”.
Gubernator wspierał natomiast Królewski Instytut Wspomagania Nauki (Royal Institute for the Advancement of Learning), który zajmował się publiczną edukacją w kolonii i był bardzo krytykowany przez Plessisa. Książę był wspierany za to przez biskupów anglikańskich, którzy wspierali go w jego decyzji o otworzeniu prowadzonego przez Instytut uniwersytetu.
W życiu politycznym kolonii, zamiast działać na rzecz kompromisu, Richmond zdecydowanie popierał partię probrytyjską Johna Younga w sprawach finansów prowincjonalnych. Dochody władzy centralnej nie wystarczały na pokrycie wydatków cywilnej administracji i konieczne było zyskanie finansowego wsparcia od zgromadzeń prowincjonalnych. W 1818 r. Sherbrooke, z aprobatą ministerstwa kolonii, przedstawił zdominowanemu przez partię kanadyjską Louisa-Josepha Papineau zgromadzeniu projekt ustawy o finansach, która zakładała finansowe wsparcie rządu i kontrolę deficytu budżetowego przez zgromadzenie. Jednak choroba Sherbrooke’a i jego odwołanie ze stanowiska gubernatora wstrzymały pracę nad ustawą.