Rejestr publiczny z 1536 oszacował wartość Żyznowa Dolnego, zamieszkanego przez 41 kmieci i sołtysa, w rękach Stanisława Domaradzkiego, na 800 grzywien, a Żyznowa Górnego, zamieszkanego przez 26 rodzin chłopskich, w rękach Fidelisy Szafranowskiej – na 500 grzywien. W 1581 liczący 41 zagród Żyznów Dolny należał do Bączalskich z Jedlicza i do parafii św. Anny w Kołaczycach, a liczący 32 zagrody Żyznów Górny – do starosty rabsztyńskiego, kalwińskiego przywódcy reformacji w Małopolsce Seweryna Bonera młodszego (od 1585 kasztelana bieckiego i od 1590 krakowskiego, syna Seweryna, zm. 1592) i do parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Lutczy. Pod datą 1596 niezachowana rękopiśmienna kronika dworska rodziny Łempickich miała odnotować zgon Sobka, syna zagrodnika z Żyznowa Górnego, kawalkatora królewskiego przy dworze na Wawelu i członka Sodalicji Mariańskiej, od 1564 organizatora kontrreformacji w Żyznowie, w wieku 115 lat i jego pogrzeb z udziałem prepozyta tarnowskiego Krzysztofa Kazimirskiego.
Żyznów Górny trafił poprzez małżeństwo Zofii Bonerówny z Janem Firlejem w posiadanie jego rodziny, w XVII w. stał się własnością Ciepielewskich z Domaradza, a później Józefa Radziwiłła. Żyznów Dolny należał pod koniec XVIII w. do Dydyńskich.