W połowie XIX w. przy dworze w Żyznowie istniały dwa folwarki, z których jeden nosił nazwę Pawlapol. W 1846 podczas rabacji galicyjskiej dziedzic Żyznowa, Hilary Łempicki, został dotkliwie pobity przez miejscowych chłopów. W latach 1857–1862 powstał z jego fundacji kościół Przemienienia Pańskiego i św. Barbary w Żyznowie, poświęcony przez proboszcza dobrzechowskiego Feliksa Buchwalda w sierpniu 1864. W 1875 majątek odziedziczyła córka Hilarego, Maria Straszewska, która pozostawiła go w 1877 córkom, Helenie Łosiowej i Jadwidze (zm. 1890).
W 1896 powstała w Żyznowie szkoła powszechna, do której uczniowie uczęszczali na mocy obowiązku szkolnego. Jej pierwszym dyrektorem był do 1933 Edward Łabucki, a budynek szkolny powstał w latach 1902–1905 wysiłkiem mieszkańców i przy głównym udziale środków gminnych. W 1898 nowym właścicielem Żyznowa został po zmarłej żonie Witold Łoś. W 1908 Łoś wyposażył kościół i sfinansował zastąpienie dachu gontowego blaszanym. W 1910 w reakcji na decyzję podjętą bez jego udziału przez radę parafialną w Lutczy, gdzie był kuratorem kościoła, podjął starania o wydzielenie z terenu kościoła w Lutczy parafii w Żyznowie, zakończone zezwoleniem biskupa przemyskiego Józefa Sebastiana Pelczara w 1913. Do czasu budowy plebanii pierwszy proboszcz (do 1923), Józef Bienienda, rezydował we dworze.