Zasięg występowania Słoń indyjski występuje na obszarze południowej i południowo-wschodniej Azji zamieszkując w zależności od podgatunku: E. maximus maximus – słoń cejloński – Sri Lanka. E. maximus indicus – słoń bengalski – Indie (izolowane populacje w części północnej, północno-wschodniej i południowej), Nepal, Bhutan, Bangladesz, południowa Chińska Republika Ludowa, Mjanma, Laos, Kambodża, Wietnam, Tajlandia i Malezja. E. maximus sumatranus – słoń sumatrzański – Indonezja (Sumatra i północno-wschodnie Borneo).
Charakterystyka Długość ciała (włącznie z trąbą) 550–640 cm, długość ogona 120–150 cm, wysokość w kłębie samic 240–250 cm, samców 270–340 cm; masa ciała samic około 2720 kg (maksymalnie do 4160 kg), samców około 3600 kg (maksymalnie do 6000 kg). Głowa duża, czoło płaskie, nad oczami po obydwu stronach dwa półokrągłe guzy kostne, uszy znacznie mniejsze niż u słonia afrykańskiego, ciosy niewielkich stosunkowo rozmiarów występują u większości samców, natomiast u samic są one rzadko spotykane (największe ciosy słoni indyjskich miały długość 3,02 m i masę 39 kg). Trąba zakończona jest jednym wyrostkiem chwytnym. Posiadają krótką szyję oraz krępy tułów. Słonie mają słupowate kończyny zakończone szeroką okrągłą stopą zawierającą warstwę amortyzacyjną zbudowaną z tkanki chrzęstnej i tłuszczowej.