Po pomyślnym przetestowaniu karabinów i zmodyfikowanej amunicji przewodniczący komisji konkursowej zarekomendował wprowadzenie nowej broni do uzbrojenia.
Martini-Henry został oficjalnie przyjęty do uzbrojenia w kwietniu 1871 roku i w ciągu kilku lat zastąpił karabiny Enfield-Snider. Nowe karabiny zostały wkrótce użyte podczas wojny w Afganistanie (1878–1880) oraz wojen z Zulusami (1879 r.). Wprowadzono także nową amunicję w łusce metalowej.
W 1884 roku podczas odsieczy Chartumu pojawiły się ponownie kłopoty z amunicją. Zastosowana w amunicji Martini-Henry łuska metalowa składała się z żelaznego dna połączonego ze ściankami z cienkiego mosiądzu. W wysokiej temperaturze, przy wysokim zapyleniu kilkakrotnie doszło do wypadków urwania dna łuski podczas otwierania zamka lub prób wybicia łusek zablokowanych wewnątrz komory nabojowej wyciorem. W efekcie rozpoczęto produkcję naboi z łuską wykonaną całkowicie z mosiądzu.