W latach 80. XIX wieku pojawił się projekt wprowadzenia do uzbrojenia karabinu o mniejszym kalibrze. Prowadzono także próby różnych wzorów karabinów wyposażonych w magazynki. Jako rozwiązanie tymczasowe zaproponowano wprowadzenie do uzbrojenia wersji karabinu Martini-Henry wyposażonej w lufę kalibru .410. Przy okazji proponowano wydłużenie dźwigni zamkowej, co miało ułatwić otwieranie zamka. Ostatecznie na wprowadzenie nowego naboju nie zdecydowano się i karabiny Martini-Metford zostały przebudowane (wymieniono lufy na lufy kalibru 577/.450) oraz wprowadzone do uzbrojenia jako Martini-Henry Mk IV).
W latach 90. XIX wieku rozpoczął się proces zastępowania karabinów Martini-Henry nowymi karabinami powtarzalnymi Lee-Metford. Wycofywane z jednostek liniowych armii brytyjskiej karabiny trafiły do uzbrojenia armii indyjskiej, gdzie zastąpiły karabiny Enfield-Snider. W uzbrojeniu jednostek Home Guard karabiny Martini-Henry dotrwały wybuchu I wojny światowej.