Obecną nazwę wsi – Bieliny, miejscowa ludność wiąże z jasnymi, piaszczystymi glebami zalegającymi te tereny. Inna wersja mówi, że nazwa ta wywodzi się od przyziemnej byliny (tussilaga farfara), zwanej podbiałem, która porasta miejscowe podmokłe grunty.
Pierwsi osadnicy Brak dokumentów odnoszących się do okresu przedlokacyjnego i do samej lokacji bielińskiej osady, dlatego trudno ustalić jej początki. W kronice kościoła bielińskiego zamieszczona została notatka, którą uważa się za prawdziwą. Według niej w IX wieku nad Donem przebywał lud wialsko-fińsko-czudzki, zwany Uhnami (czyli Madziarami). Ów lud został zmuszony do wycofania się pod wodzą Lebeda nad Dniepr wskutek wojennych najazdów Pieczyngów. Jeden z oddziałów przesunął się na zachód ku Sanowi i tu osiadł. Wzmianka w kronice podaje, że pierwotny osadźca Bielin wywodził się z ojczyzny zwanej Lebedies. Obszar leśny wcześniej był zamieszkany przez tubylców, którzy trudnili się bartnictwem, smolarstwem, łowieniem zwierząt. Z czasem zaczęto zagospodarowywać tereny leśne i przygotowywać je pod uprawę. Już w czasie zagospodarowywania wspomniane tereny dostarczały zwierzyny, futer, miodu, owoców leśnych, drewna i węgla drzewnego.