W początkach swojej działalności IALA nie zamierzała tworzyć nowego języka. Zamiast tego tworzono listę i zbierano publikacje związane z problemem języka międzynarodowego. Badano istniejące języki sztuczne: esperanto, ido, latino sine flexione, occidental, esperanto II i novial, a także najważniejsze języki naturalne. Organizowano konferencje międzynarodowe. IALA zamierzała doprowadzić do kompromisu pomiędzy językami sztucznymi, jednak okazało się to niemożliwe i języki te podążyły swoją drogą.
Nastawienie IALA zaczęło się zmieniać po 1934 roku. Podczas kongresu w Kopenhadze w 1937 esperanto zostało odrzucone jako potencjalny język międzynarodowy. W 1937 badania IALA doprowadziły do konkluzji, że w celu wypracowania języka międzynarodowego w sposób naukowy trzeba go wyekstrahować z języków naturalnych. Badacze zrozumieli, że tysiące słów w językach europejskich już jest międzynarodowe i wydawało się naukowym podejściem wyekstrahować te słowa w celu uzyskania pożądanego języka.
Wybuch II wojny światowej sprawił, że współpracownicy IALA rozproszyli się. Dane i biblioteka IALA zgromadzone na uniwersytecie w Liverpoolu zostały przeniesione do Nowego Jorku.