mały|Grób Włodzimierza Głowackiego na cmentarzu Powązkowskim Włodzimierz K. Głowacki (ur. 5 września 1910 w Poznaniu, zm. 28 sierpnia 1995 w WarszawieB. Tuszyński, Bardowie sportu, Warszawa 2009, str. 47-48) – polski jachtowy kapitan żeglugi wielkiej, instruktor i działacz żeglarski, dziennikarz, pisarz, jeden z największych popularyzatorów żeglarstwa w Polsce. Dla uczczenia jego postaci jeden z polskich żaglowców nosi nazwę Kapitan Głowacki.
Życiorys Z wykształcenia był prawnikiem i ekonomistą. Przed II wojną światową był dziennikarzem gdyńskiego Kuriera Bałtyckiego w dziale Żegluga i Porty. W czasie wojny pracował jako majster, technik i pomocnik żeglarski, działając jednocześnie w konspiracji. W 1944 roku został uwięziony na Pawiaku, po czym do końca wojny przebywał w obozie koncentracyjnym Stutthof, koło Gdańska.
W pierwszych latach po wojnie był jednym z członków założycieli Instytutu Zachodniego w Poznaniu, następnie pracownikiem Misji Wojskowej w Berlinie oraz pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Kierował w nim referatem "Przygotowanie pokoju" (1947/1948). Opracował m.in.