Z części Łukasza Rydzyńskiego pobrano natomiast podatki od 3 zagrodników, od rataja z pługiem, z wiatraka w dzierżawie dorocznej, a z części należącej do Stanisława Szołdrskiego z dwóch łanów osiadłych oraz jednego łana opuszczonego.

Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815-1848) wzmiankowane były dwie miejscowości: Gorzyczki I i Gorzyczki II. Obie leżały w okręgu czempińskim pruskiego powiatu Kosten rejencji poznańskiej. Gorzyczki I stanowiły - wraz z Gorzycami - odrębny majątek, którego właścicielem był wówczas Edward Potworowski. Natomiast Gorzyczki II należały do majątku Gołembin (Stary Gołębin), którego właścicielem był wówczas Melchior Szołdrski. Według spisu urzędowego z 1837 roku Gorzyczki I liczyły 217 mieszkańców, którzy zamieszkiwali 24 dymy (domostwa). Z kolei Gorzyczki II liczyły 78 mieszkańców w 6 domach.

Pod koniec XIX wieku Gorzyczki liczyły 17 domów i 134 mieszkańców, wszyscy byli wyznania rzymskokatolickiego. W latach 1954–1959 wieś należała i była siedzibą władz gromady Gorzyczki, po jej zniesieniu w gromadzie Czempiń. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa poznańskiego.