Adelajda Biała Knegini w literaturze pięknej Wątek Adelajdy w poezji polskiej badał Dawid Jung, który analizie poddał anonimowy wiersz pisany w leoninach (łac. versus leoninus) pt. „O Adelajdzie, zrodzonej w Gnieźnie Białej Knegini”. Wiersz stanowi jeden z nielicznych przykładów poetyckiej próby opisania życia księżny. W literackiej wizji Adelajda miała urodzić się w Gnieźnie i wychowywać na gnieźnieńskim dworze Mieszka I oraz Dąbrówki. Anonimowy poeta starał się podkreślić dobre relacje polsko-węgierskie, które stały się możliwe dzięki Adelajdzie: Odtąd dwa bliskie narody złączon w bratnie korowody / Bieżą przez Europy dzieje, aż do śmierci przyjaciele. Jak zauważa Jung, w wierszu wykorzystano nieznaną bliżej legendę o „pierścieniu świętowojciechowym”: Utwór „O Adelajdzie, zrodzonej w Gnieźnie Białej Knegini” zachował zagubioną legendę o cudownym pierścieniu Wojciecha, który księżna miała rzekomo otrzymać osobiście od świętego. Ów pierścień, w późniejszym okresie świecący w kwietniu, miesiącu męczeńskiej śmierci Wojciecha, księżna Adelajda odesłała do skarbca gnieźnieńskiego. Podobnie jak we wzorcowej hagiografii, pierścień zgodnie z zamierzeniem poety stał się atrybutem Adelajdy.