Legendy o świętowojciechowym złotym pierścieniu nie spotykamy wcześniej w literaturze, wpisuje się ona jednak w ludowe wyobrażenie świętego, który słynął z hojności i karmienia głodnych, świętego, który potrafił podzielić się z ubogim nawet własną poduszką, o czym wspominają łacińskie antyfony i responsoria śpiewane w średniowieczu przy grobie świętego w Gnieźnie. Pośmiertnie, zgodnie z literackim wyobrażeniem, duch Adelajdy nawiedza zamek gnieźnieńskiD. Jung, Adelajda, zapomniana księżniczka gnieźnieńska..
Przypisy
Bibliografia Balzer O., Genealogia Piastów, Kraków 1895. Györffy G., Święty Stefan I. Król Węgier i jego dzieło, Warszawa 2003, s. 76–77. Jasiński K., Rodowód pierwszych Piastów, Wrocław-Warszawa (1992). Sroka S. A., Historia Węgier do 1526 roku, Bydgoszcz 2000, s. 19. Strzelczyk J., Mity, podania i wierzenia dawnych Słowian, wyd. 2, Poznań 2007. Zakrzewski S., Bolesław Chrobry Wielki, wyd. 2, Kraków 2000, s. 237–240.
Literatura uzupełniająca
Reprint: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Kraków 1989, .
Kategoria:Rzekomi Piastowie