W Warszawie Sempołowska uczęszczała do tajnej szkoły Jadwigi Teodozji Papi. Mając 17 lat, zdała egzamin na Patent nauczycielki przed rządową komisją w Warszawie. Zaczęła pracę w zawodzie, a także zajmowała się publicystyką oświatową, postulując pełny dostęp do oświaty wszystkich warstw społecznych. Naukę kontynuowała na Uniwersytecie Latającym, pełniącym w Królestwie Polskim rolę tajnej szkoły wyższej. Na przełomie XIX i XX w. uczestniczyła także w kursach Warszawskiego Towarzystwa Pszczelniczo–Ogrodniczego, m.in. wraz Jadwigą Jahołkowską i działaczem ludowym Teofilem Kurczakiem.
Była członkinią Towarzystwa Oświaty Demokratycznej „Nowe Tory” oraz współredaktorką czasopisma dla młodzieży „Z bliska i z daleka”, a później dwutygodnika dla dzieci i wychowawców „W słońcu”. Była drugą z kolei kierowniczką Uniwersytetu Latajacego. Zakładała Czytelnie Bezpłatne. Prowadziła tajne nauczanie dla ubogich uczniówBenedykt Hertz, Na taśmie 70 – lecia, Państwowy Instytut Wydawniczy 1966, s. 99..