Dziennikarz Mark Hughes określił go jako „zupełnie inny typ kierowcy Formuły 1 niż wszyscy dotychczasowi”.
Po obiecującym początku sezonu w RPA (startując w prototypowym Matra MS9), Stewart opuścił wyścigi w Jarama i Monako z powodu kontuzji odniesionej w wyścigu Formuły 2. Powrócił triumfując w ulewie podczas Grand Prix Holandii na torze Zandvoort. Następnie zwyciężył w mglistym i deszczowym wyścigu na Nürburgringu, wygrywając z przewagą aż czterech minut. Trzeci triumf w sezonie odniósł w Watkins Glen, jednak awaria w Meksyku sprawiła, że mistrzowski tytuł zdobył Graham Hill.
W 1969 roku, prowadząc Matrę MS80, Stewart dominował w wielu wyścigach – wygrał m.in. z przewagą dwóch okrążeń na torze Montjuïc, minutę przed rywalami na Clermont-Ferrand oraz z okrążeniem przewagi na Silverstone. Kolejne zwycięstwa odniósł w Kyalami, Zandvoort i Monzy, co zapewniło mu pierwszy tytuł mistrza świata. Do 2005 roku był jedynym kierowcą, który zdobył mistrzostwo świata w aucie francuskiej konstrukcji, a do dziś pozostaje jedynym, który uczynił to w samochodzie zbudowanym we Francji i zgłoszonym przez zespół prywatny.