W tym czasie dorywczo pracował jako nauczyciel fortepianu w Schola Cantorum. Wciąż jednak dużo podróżował.
Kompozytor był szanowany i majętny. Starał się przy tym pomagać młodym twórcom. W 1897 roku potajemnie opłacił wydanie w oficynie Breitkopfa Poème Ernesta Chaussona. W 1898 odbył podróż po Grenadzie, która zainspirowała go do napisania ważnego cyklu: La vega. Po śmierci matki w 1900 roku przeniósł się do rodzinnej Barcelony. Z powodu złego stanu zdrowia, a cierpiał już wtedy od lat na kłębuszkowe zapalenie nerek i niepowodzenia wystawienia opery Merlin, wrócił do Paryża w 1902 roku. Rok później, po śmierci ojca, przeniósł się do Nicei. Kolejne lata spędził nad swoim „opus vitae”: suitą Iberia. Pierwszy zeszyt Iberii został zaprezentowany 9 maja 1906 w Salle Pleyel w Paryżu, drugi 11 września 1907 w akwitańskim Saint-Jean-de-Luz, trzeci 3 stycznia 1908 w paryskim domu pani de Polignac, czwarty 9 lutego 1909 w siedzibie Société Nationale de Musique. Wszystkie wykonania należały do wybitnej pianistki, Blanche Selva. Krótko później, w marcu 1909 Albéniz przeniósł się do Cambo-les-Bains, gdzie ostatecznie pokonała go choroba.