Prawdopodobnie okolice miejscowości były zasiedlone jednak już wcześniej niż odnotowały to zachowane zapisy historyczne. W okolicach wsi natrafiono na ślady kultur pogańskich. W wyniku badań archeologicznych odkryto niezidentyfikowaną osadę na wzgórzu na zachód od wsi datowaną szacunkowo na lata ok. 800-1100.
Początkowo wieś była własnością książęcą, a później duchowną czyli należącą do kleru i w końcu szlachecką, należącą do wielkopolskiej szlachty z rodu Jarogniewskich herbu Orla zwanego także Szaszor, którzy od nazwy wsi przyjęli odmiejscowe nazwisko. Później miejscowość była także własnością Sułockich oraz Rydzyńskich. W 1445 miejscowość leżała w powiecie kościańskim województwa poznańskiego w Koronie Królestwa Polskiego. W 1581 leżała w parafii Głuchowo.
Pierwszy zapis związany ze wsią pochodzi z XV wiecznego rękopisu i podaje błędnie 1170 (powinno być 1187) kiedy to książę wielkopolski Mieszko III Stary nadał klasztorowi zakonu joannitów ze św. Jana koło Poznania, na prośbę biskupa poznańskiego Benedykta ufundowany przez siebie w 1170 szpital św. Michała pod Poznaniem wraz z wsiami książęcymi oraz nadanymi wspomnianemu szpitalowi przez wcześniejszego biskupa poznańskiego Radwana dziesięciny stołu biskupiego wraz z wsiami, a w tym m.in. z Jarogniewicami.