W 1218 biskup poznański Paweł II zatwierdził te nadania poczynione na rzecz joannitów poznańskich dokonane przez swoich poprzedników, a w tym dziesięciny m.in. z Jarogniewic. W 1417 dokonana została transumacja tego dokumentu.

W latach 1301-1496 wieś należała do Jarogniewskich herbu Orla. W 1352 odnotowany został Jarosław z Jarogniewic, uczestnik w konfederacji Maćka Borkowica szlachty wielkopolskiej. W 1382 wspomniano Janusza Jarogniewskiego, który wraz z rycerstwem Wielkopolskim przyrzekał wierność tej córce króla polskiego Ludwika Węgierskiego, którą król przeznaczy na dziedziczkę Królestwa Polskiego. W 1406 Jerzy Jarogniewski, syn Janusza, wymieniony został w gronie studentów w Krakowie. W 1424 król polski Władysław II Jagiełło oznajmił, że szlachcic Jan Jarogniewski pozostaje na służbie królewskiej i bierze udział w zbrojnej pomocy cesarzowi Zygmuntowi Luksemburskiemu przeciwko husytom w Czechach, wobec czego do czasu jego powrotu, nie należy sądzić jego spraw. W 1431 Jan Jarogniewski herbu Orla oraz Bartosz Wezenborg z Gostynia i Dobrogost Koleński, zebrali lokalnych wieśniaków i mieszczan ziemi dobrzyńskiej wcielając ich do wojska przeciwko Krzyżakom, którzy spustoszyli ziemię kujawską oraz dobrzyńską. Stoczyli oni bitwę pod Dąbkami przeciw zakonowi krzyżackiemu.