W roku 1790 właścicielem staje się Karol Gottlieb Litzke który już po czterech latach zmuszony był odsprzedać Wiewiórkę, Róże i Jażwiny łącznie z lasami o powierzchni 800 morgów Janowi baronowi Konopce”. Dobra te w 1804 roku przeszły na syna barona Stanisława z obowiązkiem spłaty rodzeństwa. Oprócz pańszczyzny, danin i kontrybucji na chłopach obowiązek dostaw dla wojska w czasie wojen napoleońskich wszystko to, a także pobór do wojska i epidemia tyfusu brzusznego, miało wpływ na ubożenie wsi. Poprawa sytuacji nastąpiła po roku 1815, Jaźwiny przeszły wówczas na własność Antoniego Konopki, syna Stanisława. W połowie XIX wieku właścicielami Jaźwin byli Jakub Lichtblaum i Salomon Elias.
Przemiany społeczno gospodarcze po 1846 roku Chociaż klimat i gleby w okolicach Jaźwin stwarzały „dogodne warunki dla rozwoju rolnictwa, przy ówczesnym jednak stanie techniki rolnej, przy stosunkowo dużym zaludnieniu i bardzo znacznym rozdrobnieniu gruntów oraz przy dużych wahaniach w zbiorach (co wynikało z wpływu warunków naturalnych) przeciętne gospodarstwo chłopskie w zasadzie nigdy nie dysponowało nadwyżkami”. Miało to wpływ na poziom życia ludności szczególnie, gdy w latach 1785-1864 liczba mieszkańców Galicji wzrosła aż o 50%, osiągając liczbę 4 734 tys.