Mateczka wyjaśniła, że wszystkie słowa Pana Jezusa „tak głęboko się w jej sercu i pamięci wrywają, że gdy zajdzie potrzeba i będzie wola Boga, może je bez zmiany i w takim porządku, w jakim je od Pana Jezusa słyszała, powtórzyć, nigdy nic nie opuszczając”.

Poza tymi dwoma przekazami objawień Mateczka pozostawiła w rękopisie jeszcze trzy, z których pierwszy ma w tytule hasło mariawickie Wszystko na większą chwałę Bożą i cześć Najświętszej Maryi Panny. Są to Wyjątki z objawień w roku 1899 i 1900. Mimo takiego tytułu, ta część objawień obejmuje okres od dnia 14 grudnia 1899 r., aż do listopada 1907 r. Rozbieżność tekstu zapisanych objawień z latami podanymi w tytule wskazuje, że tytuł Mateczka nadała wcześniej – nie przypuszczając, że jeszcze dalej będzie otrzymywała od Boga objawienia. Przyczynę przerw w spisywaniu wyjaśniała następująco: „Była noc ciemności. To jest taki stan, w którym wszystko miała wymazane w pamięci i tylko wtedy może sobie coś przypomnieć z tych rzeczy, które jej Pan Jezus objawił i słowa Pana Jezusa powtórzy, kiedy i co sam Pan Jezus przywiedzie jej na pamięć”.