Taki „stan pustki wewnętrznej” trwał u Mateczki od 30 grudnia 1899 r. do grudnia 1900 r. Po tym okresie uznała Mateczka za konieczne zapisywanie dalszych otrzymywanych objawień, które sprawiają wrażenie, że są to notatki (tak je nazwała). Ostatnie dwa przekazy objawień to notatki rekolekcyjne z r. 1911. i drugie notatki z objawień Mateczki z Roku Jubileuszowego 1918. Ten drugi tytuł nie pochodzi od Mateczki, lecz od redaktorów pierwszego wydania książkowego. Rok jubileuszowy oznacza tu 25-lecie mariawityzmu, od 1893 r. do 1918 r. A zatem jest pięć przekazów pod oddzielnymi tytułami i z zakończeniami. Można je nazwać pięcioksięgiem.
Układ Dzieła Dzieło Wielkiego Miłosierdzia składa się z pięciu części, nazywanych dokumentami Dzieła lub księgami objawień. Każdy z rozdziałów rozpoczyna się hasłem mariawitów: Wszystko na większą chwałę Bożą i cześć Przenajświętszej Panny Maryi. Noszą one następujące tytuły:
Początek zawiązku zgromadzenia kapłanów Pierwotny tekst objawień Mateczki Wyjątki z objawień w roku 1899. i 1900. Notatki rekolekcyjne z r.