Wieś pochodząca z XIII w. o układzie ulicówki z kościołem i młynem w centrum, założona ok. 1290 r. przez rycerza Marcina Gallicusa (Martin Gallicus, Walch). Wieś znajdowała się na trasie szlaku handlowego łączącego Wrocław z Oławą, biegnącej wzdłuż rzeki Oławy. Około 1300 r. we wsi zaczął funkcjonować kościół, pierwszy raz wspomniany w 1343 r. Do 1343 r. wieś należała do klasztoru św. Macieja we Wrocławiu, należącego do zakonu Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą, do której należał też folwark we wsi.
Krzyżowcy sprzedali wieś Merbotowi von Hain, marszałkowi księstwa legnickiego za rządów księcia Bolesława III Rozrzutnego i sędziego na dworze książąt świdnickich, który oprócz Marcinkowic posiadał też Przeworno i Przeczę, którego ród pochodził z okolic Norymbergi. Merbot von Hain niedługo potem, ok. 1343 r. sprzedał wieś Tyczko von Borsnitzowi. W połowie XIV w. wieś należała do księcia brzeskiego Ludwika I, a w 1393 r. wieś należała do Konrada von Borsnitza, syna Tyczka von Borsnitza, który był starostą brzeskim. Do rodu von Borsnitzów oprócz Marcinkowic należały też Groblice, Kuchary, Piekary i część Niemila. W 1394 r. we wsi jest wspomniany sołtys, zaś powierzchnia wsi wynosiła 21 łanów czynszowych. Konrad sprzedał wieś w 1396 lub 1397 r.