Hodowane w podobnych warunkach mieszańce są około dwa razy bardziej mleczne od jaków i o połowę bardziej od zwykłych krów. Żeby zwiększyć produkcję mleka, krzyżuje się zwierzęta z najbardziej mlecznych linii, dostarcza im specjalnej paszy, często doi i karmi solą. By pobudzić laktację u opornych krów, podsuwa się im obce cielęta, lalki cieląt lub wdmuchuje powietrze do pochwy.
Dojeniem (zazwyczaj ręcznym) zajmują się prawie wyłącznie kobiety i dziewczęta. Skopek do mleka jest stawiany na ziemi lub utrzymywany przy pasie dojącej specjalnym hakiem, który może być bogato zdobiony srebrem i półszlachetnymi kamieniami, symbolizując rolę kobiety w pozyskiwaniu pożywienia. Mleko jest chętnie pite, prawie zawsze krótko gotowane (dzieci poniżej piątego roku życia czasem dostają surowe). Mleko gotuje się głównie dla poprawy smaku, aczkolwiek Tybetańczycy podają też medyczne uzasadnienia (unikanie biegunki, bólu brzucha itp.). Jest uważane za bardzo cenny element diety, zwłaszcza dla dzieci – nawet wyżej cenione niż mleko matki (od którego, według niektórych podań, dzieci robią się głupie).