Ostatecznie opisywane dobra ziemskie kupił wierzyciel Jan Lindner z małżonką Marią ze Szlązkiewiczów na początku 1871 r. Jeszcze w tym samym roku sprzedali swą własność Władysławowi Sudnikowi. Z kolei Sudnik w 1878 r. zamienił Racibory na inny majątek położony w powiecie grójeckim Pabierowice z Józefem Targowskim. W 1881 r. nowym właścicielem Raciborów został Stanisław Jędrzejewski, a po jego śmierci w 1906 r., formalnie od 1908 r. wdowa Wanda z domu Polakowska. W 1918 r majątek nabył Witold Felicjan Jędrzejewski, zamieszkały w Warszawie.
Podczas Pierwszego Powszechnego Spisu Ludności Rzeczypospolitej Polskiej, w 1921 r. folwark Racibory liczył 7 budynków, w których spisano 120 katolików, a wieś 20 budynków mieszkalnych 100 osób wyznania rzymskokatolickiego
W 1924 r. Jędrzejewski, zamierzając spłacić zobowiązania hipoteczne, wystąpił do Okręgowego Urzędu Ziemskiego w Warszawie w sprawie udzielenia zezwolenia na parcelację 100 hektarów (170 morgów) gruntu. Cały majątek liczył wówczas 330 hektarów. W 1925 r. Jędrzejowski zatrudniał ekonoma, ogrodnika, karbowego, gajowego, stelmacha kowala, stangreta, 2 pastuchów, stróża, pracownika do świń, drugiego do ogrodu oraz 4 fornali do koni.