250px|thumb|Gmach Sejmu Krajowego Galicji we Lwowie 250px|thumb|Gmach Namiestnictwa we Lwowie Autonomia Galicji – nazwa całości praw społeczno-politycznych, które Galicja uzyskała w latach 1869–1873, wskutek ugody austriacko-polskiej. Wspomniane prawa to m.in. wprowadzenie języka polskiego w 1869 roku jako urzędowego do administracji i sądownictwa Galicji oraz powołanie urzędu ministra ds. Galicji w 1871 roku.
Do lat 60. XIX wieku była to zwykła prowincja Cesarstwa Austrii, natomiast po 1860 podjęto starania o nadanie autonomii Galicji, nie tylko politycznej, ale i kulturalnej. Tę ostatnią uzyskano po roku 1867.
Struktura władzy Część urzędników była mianowana przez rząd austriacki (Przedlitawii), najważniejszymi z nich byli namiestnicy. W Galicji powstały instytucje objęte autonomią, należały do nich Sejm Krajowy, Wydział Krajowy i Rada Szkolna Krajowa. Ważnym osiągnięciem było przywrócenie do szkół, w tym wyższych, oraz do urzędów języka polskiego, a do sądownictwa również ukraińskiego. We wschodniej części Galicji powstały szkoły ludowe i średnie zarówno z językiem ukraińskim, jak i językiem polskim, na Uniwersytecie we Lwowie tworzono katedry ukraińskie.