Po uzyskaniu autonomii decydującą rolę polityczną w autonomicznych instytucjach odgrywało polskie ziemiaństwo.

Organami samorządu w terenie były obieralne rady powiatowe i gminne, organami wykonawczymi Wydział Krajowy, wójtowie i naczelnicy miast. Na czele największych miast: Lwowa i Krakowa stali ich prezydenci.

Ruchy robotnicze i chłopskie W Galicji, najwcześniej na ziemiach polskich, rozwinął się zorganizowany ruch ludowo-rolniczy, a w 1895 roku powstało Polskie Stronnictwo Ludowe. Na początku lat 80. XIX wieku pojawiły się organizacje robotnicze (również ukraińskie). W Galicji Wschodniej rozwinął się ukraiński ruch domagający się pełnego równouprawnienia, a nawet wyodrębnienia Galicji Wschodniej jako autonomii dla Ukraińców, co powodowało ostry konflikt między narodowościami. Galicja jako jedyny wówczas obszar, na którym w sposób niemal nieskrępowany przez zaborcę rozwijało się życie narodowe Polaków i Ukraińców, była głównym ośrodkiem ruchów niepodległościowych: polskiego oraz ukraińskiego.

Bibliografia Henryk Wereszycki, Historia polityczna Polski 1864-1918. Wydanie drugie poprawione i rozszerzone, Paryż 1979 Wydawnictwo Libella. Czesław Partacz, Od Badeniego do Potockiego. Stosunki polsko-ukraińskie w Galicji w latach 1888–1908, Toruń 1997, , Wydawnictwo Adam Marszałek.

Kategoria:Polityka Galicji Kategoria:Historia Galicji Kategoria:Hasła kanonu polskiej Wikipedii