Wygląd szkolnego pisma ręcznego w języku niemieckim był ściśle uregulowany. Do 1925 r. było to pismo zwane Kurrentschrift (kurrenta; inaczej Spitzschrift), a w latach 1935–1941 Sütterlinschrift (inaczej Deutsche Schrift). Do dzisiaj widać te wpływy w piśmie ręcznym starszego pokolenia Niemców.
Dla niemieckiego ze Szwajcarii i Liechtensteinu charakterystyczny jest brak litery ß w pisowni, zastępuje się ją podwójnym „s” (ss). mały|Osadnictwo i podboje niemieckie na wschodzie do 1400
Akcent wyrazowy Akcent wyrazowy w języku niemieckim pada w zdecydowanej większości wyrazów na pierwszą sylabę w wyrazie, np. dol·met·schen []W odróżnieniu od języka polskiego, gdzie akcentowana jest zwykle przedostatnia sylaba np. tłumaczyć [}].. W wyrazach złożonych z dwóch samodzielnych wyrazów np. Plat·ten-spie·ler [] wyróżnia się dwa akcenty – główny na pierwszą sylabę pierwszego członu i poboczny na pierwszą sylabę drugiego członu. Wyjątkami są: czasowniki i imiesłowy z nieakcentowanym przedrostkiem, np. übersetzen [], gemacht [] oraz utworzone od nich rzeczowniki, np. Übersetzung [], das Gemachte []; niektóre wyrazy pochodzenia obcego np.