Spółgłoski: ch, j, sh, ts, z, w, y wymawia się następująco: ch → ć lub ci, np. cha – cia j → dź lub dzi, np. jā – dziaa sh → ś lub si, np. sha – sia ts → c lub c-s, np. tsu – cu z → dz, np. za – dza y → j, np. ya – ja w → u lub ł, np. wa – ła n → wymawia się w zależności od następującej po nim spółgłoski, przed: „m”, „p”, „b” → wymawia się „m” (stąd kombu, ale w transkrypcji zapis konbu, tempura → tenpura); przed: „n”, „r”, „ts”, „z”, „ch” „j” „t”, „d” → wymawia się „n” (np. tendon, ponzu)
Samogłoska u ma charakter „płaski”, co powoduje, że w niektórych słowach nie jest wymawiana, np.: suki (quasi-przym., wym. ski) → „lubienie”, „ulubiony”, „upodobanie”; sukiyaki → (potrawa kuchni japońskiej, wym. skiyaki); sukoshi → trochę, nieco, odrobinę (wym. skoshi); -desu (pomocn., wym. des).
Struktura zdania Zdania Japoński jest językiem o szyku wyrazów w zdaniu SOV, tzn. podmiot-dopełnienie-orzeczenie. Zasadniczą część zdania stanowi zazwyczaj: orzeczenie imienne rzeczownikowe → Nichiyōbi desu. → Jest niedziela. orzeczenie czasownikowe → Kimashita. → Przyszedł. orzeczenie przymiotnikowe → Akai desu. → Jest czerwony.
Gdy jest potrzeba wskazania podmiotu gramatycznego, po zaimku lub rzeczowniku dodaje się partykułę ga: Tanaka-san ga kimashita.