Trzy dywizje strzeleckie i dwie dywizje pancerne zostały przeniesione ze wschodniej Syberii, a kolejne przygotowywano do transportu.

Jesienią pogoda zaczęła się zmieniać, utrudniając działania obu stronom. 7 października spadł pierwszy śnieg i szybko stopił się, zamieniając drogi i otwarte tereny w błotniste pułapki, zjawisko znane w Rosji od wieków jako rasputica. Niemieckie grupy pancerne zostały znacznie spowolnione, co pozwoliło siłom radzieckim wycofać się i przegrupować.

W niektórych przypadkach siły radzieckie były w stanie kontratakować. Na przykład niemiecka 4 Dywizja Pancerna wpadła w zasadzkę ustawioną przez pośpiesznie utworzony 1 Specjalny Korpus Strzelecki gen. Dmitrija Leluszenki, w tym 4 Brygadę Pancerną gen. Michaiła Katukowa, w pobliżu miasta Mcensk. Nowo wyprodukowane czołgi T-34 były ukryte w lesie, gdy mijała je niemiecka kolumna. Podczas gdy drużyna radzieckiej piechoty powstrzymywała jej atak, radzieckie czołgi zaatakowały z obu flanek i zniszczyły niemieckie Panzer IV. Szok po porażce był dla Wehrmachtu tak wielki, że zarządzono specjalne śledztwo w tej sprawie. Guderian i jego żołnierze odkryli, ku ich przerażeniu, że radzieckie czołgi T-34 były prawie niewrażliwe na niemieckie pociski czołgowe. Powodem był nowatorski pochyły pancerz.