W 1794 rozegrała się tu batalia zwana Bitwą pod Powązkami. Po stronie polskiej dowodził Jan Henryk Dąbrowski, zastępujący na prawym skrzydle ks. Poniatowskiego, który podał się za chorego. Jego zadaniem była obrona Powązek i Marymontu przed Prusakami. W tym celu przygotował pozycję główną na wzgórzu – od obecnego Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej aż po wzgórze marymonckie. Umocnienia były solidne na tyle, że francuscy inżynierowie w 1805 mogli jeszcze zlokalizować bez trudu i nanieść na mapę okopy i artyleryjskie aprosze. Dąbrowski przez 18 godzin bronił tego terenu, chociaż trzy razy tracił Powązki, ale Prusaków do stolicy nie dopuściłStanisław Herbst, „Z dziejów wojskowych powstania kościuszkowskiego”.
Dowódca prawego skrzydła gen. mjr Dąbrowski dostał od Naczelnika (dop. Kościuszki) obrączkę nr 1 z napisem „Ojczyzna obrońcy swemu”cyt.za Janem Pachońskim ze Skałkowskiego, Dąbrowski, s.94 W tych zmaganiach ucierpiał szczególnie ogród księżnej Izabeli, zabudowania zamieniły się tym razem w autentyczne, nie fałszowane ruiny.
Okres zaborów Na polach i pastwiskach Powązek w roku 1818 powstał obóz wojskowy, tzw. Powązkowskie Pole Wojenne, gdzie znajdował się plac ćwiczeń, koszary i magazyny.