W kierunku konfederacji W czasie gdy na wschodzie Kanady, w początkach lat sześćdziesiątych XIX w., zaczęto planować unię wszystkich północnoamerykańskich dominiów, tylko najśmielsi wizjonerzy widzieli ją od morza do morza. Gdy jednak zaistniała taka możliwość w związku z projektem przyłączenia do Kanady terenów Kompanii, zaczęto spoglądać w stronę Brytyjskiej Kolumbii. Szczególnie w Ontario powstało silne lobby optujące za przyłączeniem także i zachodniej kolonii do istniejącej już Konfederacji. W tym czasie, od 1866 r. obie kolonie zostały już połączone w jedną, zwana British Columbia and Vancouver Island. W nowej kolonii władzę, ciągle ściśle kontrolowaną przez gubernatora, sprawował człowiek mający poparcie w częściowo mianowanym, częściowo wybieralnym zgromadzeniu legislacyjnym. Poza nielicznymi jednostkami takimi jak Amor De Cosmos idea przyłączenia się do Kanady nie była brana pod uwagę. W istocie, stosunek większości brytyjskich Kolumbijczyków do Kanady był ambiwalentny. Kanada była dla nich obcym i odległym krajem, z tysiącami mil pustkowi, z którym nie mieli żadnych związków politycznych ani kulturowych. Ostatecznie o zwycięstwie ruchu konfederacyjnego reprezentowanego przez Ligę Konfederacyjną Amora De Cosmos i Johna Robsona oraz później konserwatystę Johna Sebastiana Helmckena, przesądziły dwa fakty.