Spod jego pióra wyszły pisma programowe: „POW i Niemcy” (1917), „POW – zadania i metody” (1918) oraz broszury: Józef Piłsudski (1919) i Nasz Wódz Naczelny (1920).
Od 1917 był dyrektorem Szkoły Realnej Nawrockiego w Warszawie, a od 1 września 1918 dyrektorem Państwowego Seminarium Nauczycielskiego w Łowiczu.
II Rzeczpospolita thumb|upright=0.9|Janusz Jędrzejewicz ok. 1928 thumb|upright=0.9|Studium portretowe Janusza Jędrzejewicza – rysunek kredą z 1932 roku, wykonany przez Henryka Grombeckiego w Warszawie 1 listopada 1918 uzyskał awans na porucznika. Rozpoczął pracę jako referent polityczny Dowództwa Okręgu Generalnego w Warszawie. Wziął udział w wyprawie wileńskiej, jako referent prasowy II Oddziału Sztabu Frontu Litewsko-Białoruskiego w Wilnie. W końcu sierpnia tego roku objął kierownictwo Sekcji Oświatowo Kulturalnej Oddziału III Naukowo-Szkolnego Ministerstwa Spraw Wojskowych. W maju 1920 został szefem sekcji ofensywy i defensywy Sztabu Armii Rezerwowej. Po odparciu zagrożenia bolszewickiego objął szefostwo Wydziału V Naukowo-Szkolnego w Oddziale III Sztabu Generalnego. W kwietniu 1921 został majorem, we wrześniu 1923 na własną prośbę przeszedł do rezerwyDziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 69 z 01.11.1923 r..