Po zwolnieniu z wojska poświęcił się pracy oświatowej – uczył matematyki w gimnazjum, był kierownikiem kursów dla dorosłych magistratu warszawskiego, zajmował także stanowisko dyrektora Seminarium Nauczycielskiego S. Konarskiego w Warszawie (1924–1926). W tym czasie prowadził jednak także działalność polityczną – od 1922 redagował m.in. piłsudczykowską Drogę. W latach 1923–1924 prowadził wykłady na kursach dla dorosłych, które organizowały władze Warszawy. Natomiast w okresie 1924–1925 współredagował Wspomnienia legionowe, a w sierpniu 1924 wszedł w skład zarządu Związku Legionistów Polskich. Od 1924 był też dyrektorem Powszechnego Uniwersytetu Korespondencyjnego, a także pełnił funkcję dyrektora Seminarium Nauczycielskiego im. Stanisława Konarskiego w Warszawie. Od 1926 redagował miesięcznik Wiedza i Życie, którego był założycielem.

Podczas zamachu majowego opowiedział się po stronie marszałka, w trakcie działań zbrojnych znajdował się w Komendzie Miasta na warszawskim Placu Saskim. Następnie znalazł zatrudnienie w Prezydium Rady Ministrów, gdzie pełnił funkcję urzędnika do specjalnych poruczeń. Później trafił do Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.