Krytykował także zwierzchność papieża nad władzą świecką i jego prymat – uważał, że właściwą głową Kościoła jest Chrystus. Za największe zagrożenie uważał symonię, lecz twierdził, że jedynie władca świecki i szeregowe duchowieństwo jest w stanie się temu przeciwstawić. Nie podważał natomiast dogmatu eucharystycznego, twierdzącego, że w konsekrowanej Hostii znajduje się Ciało i Krew Jezusa. Jednak uważał, że po konsekracji Hostia jest chlebem oraz Ciałem Chrystusa (opisał to w dziele „De corpore Christi”), przez co ściągnął na siebie gniew arcybiskupa Pragi, który twierdził, że po konsekracji Hostia jest wyłącznie Ciałem Chrystusa.
Podjął także wysiłek kodyfikacji języka czeskiego. Na uniwersytecie posługiwał się łaciną, jednak kazania głosił po czesku, a także ułożył czeskie pieśni adwentowe i wielkanocne: „Przybądź Jezu, prosimy Cię”, „Jezu Chryste szczodry książę”, „Powstał Bóg z martwych”, „Jezus Chrystus nasze zbawienie”, „Nie będziesz mieć Bogów innych”, „Po śmierci zobaczymy Pana” i „Królu sławny, Chryste dobry”. W 1406 roku wydał dzieło „Ortographia bohemica” (), w którym zawarł reguły diakrytyczne liter, a następnie dokonał korekty czeskiej wersji Nowego Testamentu.