Zdaniem Actona sumienie jest specyficznym darem, który trzeba rozwijać. Jeśli odpowiednio o niego zadbamy może stać się niesamowitym drogowskazem, który pomoże nam wybierać dobro. Musimy mu pomóc się formować, dokładać wszelkich starań aby je wzmocnić, poddawać procesowi wychowania. Prowadzi to do dojrzałości, do stanu w którym sprawujemy kontrolę nad własnym życiem.
Państwo musi mieć taki kształt, aby nie niszczyło ludzkiego sumienia, a pomagało mu się rozwijać. Wraz z dojrzewaniem sumień zmienia się rola państwa. Ludzkość boryka się z problemem ustalenia relacji między potrzebą istnienia autorytetów a indywidualną wolnością człowieka. Potrzebny jest pośrednik, którym miał być Kościół, który utrzymuje w harmonii sprzeczne wymagania stawiane przez autorytety a także własne przekonania. Dodatkowo to wolność wyznania stanowi pierwszą zasadę społeczeństwa obywatelskiego. Jeśli w państwie istnieje wolność wyznania to duże prawdopodobieństwo, że istnieją też inne wolności.