Tutaj ortografia nie jest ścisła, ponieważ w języku włoskim występują też połączenia typu c lub g + i + samogłoska, w którym i tworzy osobną sylabę (np. – apteka), patrz wyżej. Zdarza się, że i występuje pomiędzy c, g lub sc i e, występuje wtedy zazwyczaj wymowa /cz/, /dż/ lub /sz/, np. – niebo.
/k/ /cz/ /g/ /dż/ /sk/ /sz/ /a/ ca cia ga gia sca scia /e/ che ce ghe ge sche sce /i/ chi ci ghi gi schi sci /o/ co cio go gio sco scio /u/ cu lub qu ciu gu giu scu sciu
Połączenie cq jest wymawiane jako /kk/, np. – woda.
S i z występują w wersji zarówno dźwięcznej, jak i bezdźwięcznej. Zwykle przyjmują dźwięczność sąsiadujących głosek, w przypadku pozycji między samogłoskami wymowa jest różna w zależności od wyrazu i regionu geograficznego. Podwójne s i s na początku wyrazu przed samogłoską wymawia się jako /s/, np. – sala, – legitymacja. Z na początku wyrazu przed samogłoską wymawia się jak /dz/, np. – zupa. Wymowa /c/ występuje m.in. w zakończeniach , i , np. .