Występują jeszcze dwa dwuznaki – gn odpowiadające polskiemu /ń/, oraz gl odpowiadające (w połączeniu z samogłoską i) miękkiemu /l’/ (wyjątkiem jest np. wyraz ; wymowa połączenia gli nie odbiega tu od polskiej, to samo dotyczy gl w połączeniu z inną samogłoską, np. ). Miękkie /l’/ nie występuje w języku polskim, występuje zaś np. w hiszpańskim (zapis ll) oraz w niektórych wyrazach zapożyczonych (polskie liana, chociaż występuje też wymowa /ljana/).
Podwójne spółgłoski (geminaty) wymawia się oddzielnie, np. – siostra.
Należy zaznaczyć, że zasady wymowy obowiązujące w języku włoskim są właściwe dla watykańskiej wymowy kościelnej w łacinie.
Akcent W języku włoskim występuje akcent toniczny (obecny w każdym wyrazie) i pisany (graficzny). Najczęściej wyrazy akcentuje się na przedostatniej sylabie, np. – miłość. Czasami na ostatnią sylabę (wtedy akcent jest zaznaczany w wyrazie), np. – miasto, często też na trzecią od końca, np. – stół. Rzadko akcentuje się na czwartej sylabie od końca, np. – mieszkają.
Wyróżnia się dwa rodzaje akcentów graficznych: (opadający) – stawiany nad a, e, o (samogłoski otwarte), np. – szczęście, (wznoszący) – stawiany nad i, u (samogłoski zamknięte), e, o (samogłoski ścieśnione), np. perché – dlaczego, bo.