W 1427 w parafii Skórzewo.
Pierwszy zachowany zapis pochodzi z 1365 i odnotowuje Mikołaja z Kórnika, kantora katedry poznańskiej, który w imieniu kapituły katedry poznańskiej dał Wojciechowi z Jankowa wieś Biskupice pod Bninem w powiecie pyzdrskim, a w zamian przejmował od niego na własność kapituły dziedzinę Dąbrowa położoną koło Komornik i Rosnowa. W 1367 król polski Kazimierz III Wielki potwierdził tę transakcję. W latach 1405-1406 dominus Jan, dawny pełnomocnik (łac. „procurator antiquus”) biskupa poznańskiego, wystąpił w różnych sporach dotyczących właścicieli Dąbrowy oraz jako współposiadacz wsi z jego siostrzeńcem (nepos) Stanisławem Słapem z Dąbrowy i Palędzia. W 1414 Jan z Niepartu kanonik poznański i dziedzic Dąbrowy dał Wincentemu i Annie oraz ich bratankowi Mikołajowi, dziedzicom z Trzcielina, 200 grzywien oraz 1/3 Dąbrowy w zamian zaś otrzymał całą wieś Trzcielin (Trzcielin Mały), który otrzymuje odtąd status dóbr duchownych. Wieś w końcu XIV i pocz. XV wieku częściowo stała się wsią szlachecką. Odnotowano części Mikołaja i Jakuba oraz ich braci, a także ich spadkobierców położone prawdopodobnie, a przynajmniej częściowo, na terenie dzisiejszej Dąbrówki. W latach 1386-1405 odnotowany został Mikołaj Dąbrowski z Dąbrowy, a także z Dzięciołowa i Palędzia.