W kolejnych latach skupił się przede wszystkim na twórczości literackiej oraz działalności społecznej i kulturalnej. Pisał opowiadania, powieści, dramaty i eseje. W czasie II wojny światowej wraz z żoną Anną prowadził w podwarszawskim Stawisku dom otwarty dla artystów i osób potrzebujących pomocy. Po wojnie pełnił liczne funkcje publiczne i działał w Związku Literatów Polskich. Wśród osób związanych z jego działalnością literacką i środowiskiem twórczym znajdowali się między innymi Czesław Miłosz oraz Krzysztof Kamil Baczyński, których wspierał i otaczał opieką jako starszy i bardziej doświadczony pisarz.
Krytyka twórczości Iwaszkiewicza jest zróżnicowana. Ceniono go za styl, psychologiczne pogłębienie postaci oraz umiejętność opisywania relacji międzyludzkich i przemijania. Wielokrotnie otrzymywał nagrody literackie i państwowe, a jego utwory tłumaczono na wiele języków. Jednocześnie część krytyków zwracała uwagę na jego powojenną działalność publiczną i bliskie relacje z władzami komunistycznymi, co jest przedmiotem dyskusji historyków i literaturoznawców.