W XIX wieku w Iranie pojawiali się polscy podróżnicy i naukowcy, najczęściej w służbie carskiej. Wśród nich należy wymienić Aleksandra Chodźkę, autora wielu prac o kulturze i geografii Iranu, geologa Karola Bohdanowicza oraz Ignacego Pietraszewskiego, który wykładał w Berlinie i pracował w pruskiej służbie dyplomatycznej. Chodźko i Pietraszewski byli wychowankami Uniwersytetu Wileńskiego, gdzie na początku XIX wieku pojawiło się zainteresowanie literaturami orientalnymi, które przyniosło owoce m.in. w postaci pierwszych polskich przekładów Hafeza autorstwa Józefa Sękowskiego i Jana Wiernikowskiego. Pierwsza katedra języków orientalnych w Polsce powstała na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w latach 1818–1826 wykładał je Wilhelm Münnich. Po jego odejściu kierunek studiów orientalnych ponownie pojawił się w Krakowie dopiero w roku 1916, gdy swoje wykłady rozpoczął Tadeusz Kowalski.