Jidyszyzmy fonetyczne, gramatyczne i składniowe Cechy charakterystyczne dla polszczyzny Żydów, w standardowym języku polskim nieakceptowane, omówił w swoich pracach M. Altbauer: O błędach ortograficznych i gramatycznych w zadaniach polskich Żydów przemyskich (artykuł w „Języku Polskim” z 1929 roku), Język polski w szkole żydowskiej (artykuł w czasopiśmie „Zrąb” z 1934 roku), O polszczyźnie Żydów (rozprawa doktorska z 1931 roku, opublikowana po raz pierwszy pośmiertnie w 2002 roku). Cechy te były także często wykorzystywanymi środkami służącymi stylizacji artystycznej w tekstach literackich i folklorystycznych, co w dwu swoich książkach opracowała M. Brzezina: Język mniejszości narodowych w tekstach literackich i folklorystycznych. I: Południowokresowa polszczyzna Żydów (1979) oraz Polszczyzna Żydów (1986).
Do najczęstszych jidyszyzmów fonetycznych, gramatycznych i składniowych, obserwowanych w polszczyźnie Żydów, zaliczyć można: mieszanie samogłosek i oraz y, np. fabrika (‘fabryka’), Przemiśl (‘Przemyśl’), być się (‘bić się’), ynteres (‘interes’) mieszanie spółgłosek dziąsłowych (sz, ż, cz, dż) i środkowojęzykowych (ś, ź, ć, dź), np.