Lucjan Żeligowski (ur. 17 października 1865 w Oszmianie, zm. 9 lipca 1947 w Londynie) – pułkownik piechoty Armii Imperium Rosyjskiego oraz generał broni Wojska Polskiego, znany z tzw. buntu Żeligowskiego, podczas którego zajął Wilno i jego okolice, proklamując powstanie tzw. Litwy Środkowej, dwukrotny kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Wczesne lata Żeligowski przyszedł na świat w rodzinie szlacheckiej, był synem Gustawa – powstańca z 1863 i Władysławy z Traczewskich. Ojciec wraz z matką został zesłany za udział w powstaniu styczniowym na Syberię, skąd oboje już nie wrócili. Lucjan był wychowywany przez ciotkę, Katarzynę, mieszkającą w Żupranach. Tam też uczęszczał do szkoły gminnej, z której przeszedł do gimnazjum klasycznego na Antokolu w Wilnie.
Po uzyskaniu matury w 1885, wstąpił do 116. Wiaziemskiego Pułku Piechoty, natomiast od 1886 r. był uczniem Wolskiego Korpusu Kadetów. Ukończył ją dwa lata później, uzyskując pierwszy stopień oficerski. Otrzymał przydział do 136. Pułku Piechoty, który znajdował się w Rostowie nad Donem. Żeligowski w stopniu kapitana wziął udział w wojnie rosyjsko-japońskiej (1904–1905).
W 1905 był postawiony przed sądem za przekonania (głównie etyczno-moralne). Postępowanie zakończyło się uniewinnieniem.