Zachowany dokument wylicza kopce graniczna od 2 do 23 wraz z obiektami, przy których te kopce leżały nad „Gradową Drogą”, przy strudze niedaleko lipy pod Łączem, na uroczysku „Trzaskalińcu”, na zagrodniczym kącie pod lipami, w tymże kącie zwanym „Dąbek”, nad lasem niedaleko buku, nad „Rudami”, nad drogą z Zębowa do Komorowa, nad rolami zwanymi „Kierz Olszewy”, na łąkach zwanymi „Dąb”, przy „Bębnowej Płosie”, pomiędzy Płosą Bębnową a Nikodemową, w końcu Bębnowej Płosy, na Pielaszowie, w chroście zwanym „Brzoska”, nad Wojniną Rolą, pod dębem, pod lipą, niedaleko drogi „Dąbrowny”, a także kopce narożne komorowski, zębowski i liński nazywany od wsi Linie leżące na uroczyskach zwanych „Wyrzyna” .
Wieś szlachecka położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Wskutek II rozbioru Polski w 1793, miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskimAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 18..