Wieś służebna z XII w., o układzie owalnicy z elementami ulicówki w zachodnim krańcu wsi. Mieszkańcy wsi zajmowali się hodowlą psów myśliwskich oraz przygotowaniem ich do polowań. Do ok. 1220 r. wieś należała do książąt wrocławskich. Około 1250 r. wieś należała do rodu Szwabów (Suevi), najpierw do Ulryka Szwaba, kasztelana legnickiego na dworze Henryka I Brodatego, a potem do jego syna, cześnika Konrada, który posiadał majątek w Ścinawie Polskiej i Gaci. Wieś miała powierzchnię 16 łanów czynszowych, a we wsi znajdowały się majątek sołtysa o powierzchni 5 wolnych łanów oraz Widmut (własność kościelna) o powierzchni 2 łanów.
W 1303 r. jako właściciel wsi jest wspomniany pochodzący ze Szwabii archidiakon legnicki i kanonik katedry we Wrocławiu Henryk ze Ścinawy (von Steine), a wieś miała powierzchnię 23 łanów czynszowych. Wieś przeszła następnie w ręce córek brata Henryka, Franczka, mianowicie Zofii i Betki. Obie nie doczekały się potomstwa, zatem majątek (w tym Psary) odziedziczył Bavarus, krewny męża Betki, Mladaty. Do 1360 r. wieś należała do Bavarusa, pochodzącego z czeskiej miejscowości Strakonice, zamordowanego ok. 1360 r. przez rycerza Gebharda von Kittlitza.