niżej).
dawne („e” długie) zapisywane literą , wymawia się jako [], więc []; dźwięk „e” oddawany jest za pomocą litery , , oznaczającej w starożytności [] krótkie, stąd [] (narodziny, poród, por. pol. geneza). Jako [e] wymawia dziś również dyftong (zob. niżej).
Monoftongizacja Zmiany wymowy dyftongów w języku greckim rozpoczęły się już w starożytności. W języku nowogreckim dyftongi te uległy już całkowitej monoftongizacji.
dawne dyftongi [eu], [au] - zapisywane , i , – wymawia się dziś odpowiednio [ev] i [av] przed spółgłoską dźwięczną i samogłoską oraz [ef] i [af] w pozostałych położeniach. Tak więc (Europa), czytane w starożytności jako [], dziś wymawia się [].
dawny dyftong [ai], zapisywany , wymawia się w języku nowogreckim jak [e], a więc dawne („tej kobiety”), zapisywane obecnie jako wymawia się [].
dawne dyftongi [oi], [ei] - zapisywane , i , – wymawia się dziś jako [i], na przykład: (gminy – zob. demos), wymawiane dawniej jako [], w języku nowogreckim wymawia się jako [].