W swoim dziele Wier nie zaprzeczał istnieniu diabła, a jedynie twierdził, że wykorzystuje on chore umysły - zwłaszcza starszych, schorowanych kobiet - dla rozwinięcia swojej działalności. Uznawany przez niektórych za ojca współczesnej psychologiiB. P. Levack, Polowanie na czarownice w Europie wczesnonowożytnej, Wrocław-Warszawa-Kraków 1991, s. 71., wysunął przypuszczenie, że podstawową przyczyną zachowania prezentowanego przez domniemane czarownice jest choroba umysłowa.
Wier zajmował się również demonologią. Wierzył w powszechną działalność demonów (diabłów)Robert Thurston, Polowania na czarownice. Dzieje prześladowań czarownic w Europie i Ameryce Północnej, Warszawa 2008, s. 178-180.. Oceniał, że ich liczba wynosi 7 409 926Rossell Hope Robbins, Encyklopedia czarów i demonologii, Warszawa 1998, s. 82..
Książka Wiera wywołała oburzenieIstván Ráth-Végh, Historia ludzkiego szaleństwa, Warszawa 1973, s. 133-134.. Wielu teologów i intelektualistów epoki (głównie Jean Bodin) sprzeciwiło się prezentowanym przez niego poglądom w sprawie istnienia czarownic i by go zdyskredytować, oskarżyli go o zajmowanie się magiąJeffrey B. Russell, Krótka historia czarownictwa, Wrocław 2003, s. 103.. Nie postawiono go jednak przed sądemKurt Baschwitz, Czarownice. Dzieje procesów o czary, Warszawa 1971, s.