Siedlce straciły charakter obronny-grodowy w XIII w..
Wieś starosłowiańska o układzie ulicówki, powstała przed początkiem XIII w. W 1203 r. książę wrocławski Henryk I Brodaty nadał Oławie czynsz ze wsi Siedlce. Przed 1208 r. stanowiła własność książąt wrocławskich, a w 1208 r. książę Henryk I Brodaty przekazał wieś w ramach wymiany biskupstwu wrocławskiemu. Majątek we wsi należał do rodu Sagadilów. Siedlce jako własność biskupstwa wrocławskiego została potwierdzona w bulli papieża Innocentego IV wydanej w Lyonie 9 sierpnia 1245 r. Wieś ta, wraz z Kotowicami, Miłoszycami, Jelczem, Starym Otokiem, Biskupicami Oławskimi, Rakowicami, Pawłowicami, Malgostem i Dąbrową należała wcześniej do klucza domaszczyńskiego.
Przed 1300 r. wieś otrzymała lokację na prawie niemieckim. 23 października 1358 r. książę brzeski Ludwik I potwierdził zakup wsi przez Szymona i Franczka Kwasów, synów Mikołaja Kwasa oraz zatwierdził 10 grzywien rocznego czynszu ze wsi. W 1359 r. Henryk zwany Sagadelo w obecności księcia w Oławie nadał swojej żonie Małgorzacie jako oprawę wdowią półtora łana pola uprawnego o wartości 50 grzywien w Pomerium koło Oławy i przynoszący dochód roczny w wysokości 200 kóp groszy, a także 20 grzywien rocznego czynszu z dóbr w Siedlcach. W 1362 r.