Po zajęciu Śląska przez Prusy w wyniku wojen śląskich w połowie XVIII w. wieś podlegała germanizacji, choć pod koniec XVIII w. we wsi odbywały się nabożeństwa ewangelickie w języku polskim, a wieś była zamieszkiwana przez Polaków. W 1817 r. w wyniku decyzji landrata oławskiego Hoverdena polski diakonat ewangelicki w Oławie został przeniesiony do Siedlec, gdzie według pisma Hoverdena do konsystorza ewangelickiego we Wrocławiu z końca stycznia 1818 r. jedną trzecią mieszkańców Siedlec, jak też i Zakrzowa stanowili Polacy.
Lata 1800-1945 Od 1813 r. nauczycielem w szkole w Siedlcach był Baltazar Działas, wcześniej będący nauczycielem w Ratowicach, który był autorem słownika gwary dolnośląskiej obejmującego litery od „A” do „O”, opracowanego wraz z Jerzym Samuelem Bandtkiem do sierpniu 1824 r., kiedy Działas odesłał słownik do Krakowa. Działas nauczał w szkole w Siedlcach do 1862 r., kiedy odszedł na emeryturę i zmarł w 1870 r. w Siedlcach. Od 1818 r. kościół w Siedlcach był siedzibą samodzielnego zboru ewangelickiego. W 1829 r. dobudowano do kościoła po zachodniej stronie wieżę z cegły, finansowaną w większości (2/3) przez miasto Oławę. W 1831 r. we wsi powstał cmentarz ewangelicki. W 1837 r. przez wieś przeszła epidemia cholery, na którą zachorowało 24 mieszkańców wsi, z czego 8 zmarło. W 1845 r.