W 1741 r. jako jeden z kolatorów świątyni wymieniany był Józef Franciszek Sapieha herbu Lis, podskarbi nadworny litewski. Kościół był ośrodkiem kultu maryjnego. Czczony w nim obraz Matki Bożej określano w źródłach jako wizerunek Matki Bożej Różańcowej lub Częstochowskiej, a w nowszych opisach także jako Matkę Bożą Szkaplerzną. Do 1764 r. w księgach parafialnych odnotowano co najmniej 72 przypadki uznawane za cudowne uzdrowienia.
W 1837 r. Franciszek Obniski rozpoczął restaurację i powiększenie świątyni. W latach 1837–1840 do dawnej barokowej bryły dobudowano od zachodu monumentalny portyk o czterech kolumnach jońskich oraz dwie boczne kaplice. Galicka i Sygietyńska zwróciły uwagę na podobieństwo portyku skrzeszewskiego do czterokolumnowego portyku kościoła w Jabłonnie Lackiej, zaprojektowanego przez Andrzeja Gołońskiego, i na tej podstawie przypisały mu również autorstwo klasycystycznej przebudowy kościoła w Skrzeszewie.