Zachowana dokumentacja przebudowy z lat 1834–1842 zawiera materiały dotyczące ambony, chrzcielnicy, chóru muzycznego, obrazów i dzwonnicy. Część uwag Franciszek Obniski kierował do Andrzeja Gołońskiego. Przy odnawianiu obrazów pracował August Dawid, prace złotnicze wykonywał rzemieślnik określany jako La Chapelle, natomiast prace snycerskie i sztukatorskie wykonywał Ludwik Wąsowicz. Zachowały się również materiały dotyczące wykonania żelaznej bramy, ogrodzenia i krat przez warszawską firmę Evans.
Podczas działań wojennych w 1915 r. kościół i dzwonnica zostały poważnie uszkodzone; zniszczono wieże, około trzech czwartych pokrycia dachowego oraz okna. Odbudową świątyni w 1918 r. kierował proboszcz Feliks Franczewski.
W latach 90. XX wieku prowadzono konserwację wyposażenia kościoła. W 1995 r. konserwowano m.in. obrazy i portrety znajdujące się w świątyni, w latach 1997–1998 figurę Matki Bożej z elewacji wschodniej, a w 1998 r. zabytkowe organy. Na przełomie XX i XXI wieku odnowiono także ołtarz główny, organy, wnętrze i elewacje oraz pokryto dach blachą miedzianą.
Kościół wraz z dzwonnicą i ogrodzeniem został wpisany do rejestru zabytków 25 listopada 1960 r.