Stan ten pogłębił się po epidemii w 1658 roku. Ponowna lokacja miasta miała miejsce w 1677 roku dzięki Stanisławowi Skarczewskiemu kasztelanowi wojnickiemu i staroście stanisławowskiemu. Na podstawie konstytucji z tego roku Stanisławów zwolniono od wszystkich podatków publicznych i tzw. przychodów żołnierskich na 6 lat.
Król August II w 1703 roku wydał dokument uwalniający mieszkańców Stanisławowa od wypraw pospolitego ruszenia. Zimą 1705 roku przeszły przez Stanisławów pod wodzą Karola XII wojska szwedzkie maszerujące na Grodno. Miasto w 1712 roku przeżyło oblężenie, spowodowali to chroniący się tu stronnicy Stanisława Leszczyńskiego. Oblężenie skutkowało częściowym zniszczeniem Stanisławowa. W kolejnych latach władcy potwierdzali prawa i przywileje miasta: August II (1723), August III (1746), Stanisław August Poniatowski (1779). 25 lipca 1783 roku w stanisławowskim dworze zatrzymał się król Stanisław August Poniatowski, powracający z Siedlec do Warszawy. Pod koniec 1789 roku uczestniczyli w „Czarnej Procesji” dwaj mieszczanie stanisławowscy, Łukasz Skuziński i Michał Gostyński, którzy w imieniu Stanisławowa podpisali memoriał do króla w sprawie ustawy o miastach. Nocą z 24 na 25 października 1794 roku wojska rosyjskie pod wodzą gen.Suworowa, maszerując na Warszawę zajęli Stanisławów.